Het is niet zo dat ik zo vaderlandslievend ben, tenzij het over sportprestaties gaat in wat voor discipline dan ook, maar de wapenspreuk van ons landje heeft toch wel wat waarde voor me. En zeker als je klein bent, kan je je maar beter goed organiseren.
Heel lang geleden mocht ik als jong broekie van nog geen 18 jaar voor een van de eerste keren met de eerste ploeg als bankzitter mee op verplaatsing. We verloren met maar liefst 9-1. De trainer van toen had de boodschap van die eendracht goed begrepen. In een doodstille kleedkamer droeg hij ons op om na het douchen allemaal samen de kantine binnen te stappen, het bestuur en de supporters te trotseren en hij zou voorop gaan. Wat een krachtig signaal. Onze groep was murw door het resultaat van de match, maar sterker dan ooit.
Het gebrek aan eendracht in de sector
De wereld van de dienstenchequesector is daarentegen niet meteen het toonbeeld van eendracht. Het voorbije jaar gingen werkgevers en vakbonden stevig in de clinch over een nieuw loonakkoord. En zo verloor iedereen. Geen van beide partijen was écht tevreden met het resultaat, door het gekrakeel in de media en de lange onderhandelingsperiode verloren we het respect van onze huishoudhulpen, ons dierbaarste goed én het imago van de sector is weer voor een paar jaar beschadigd. Iedereen verliest want het zorgt ongetwijfeld voor meer uitstroom, minder instroom, meer bedrijven in de problemen en minder trots voor ieder die erin werkt. Jammer, jammer in het kwadraat!
Als klap op de vuurpijl, toen er dan eindelijk een akkoord was tussen werkgevers en werknemers, toen besloten enkele werkgevers om opportunistisch een eigen koers te gaan varen qua uitbetaling, tegen alle afspraken in. Ook daar werden we intern uit mekaar gespeeld door het gebrek aan eendracht. En dat is een jammere zaak voor de mooiste sector van ons dierbaar België. Volgende keer beter? Of is het gebrek aan eendracht gewoon te wijten aan het gebrek aan een sterke leider of coach? Jammer tot de hoeveelste macht?
De kracht van eenheid
Het is anders niet zo moeilijk om eendracht uit te stralen. Intern, in de meeting-room of in die kleedkamer mag het ‘stoeberen’ en mag je van mening verschillen, maar naar buiten toe vorm je een team. Ook al ben je concurrenten van mekaar. En trouwens jullie dachten toch niet dat we die dinsdag na de 9-1 gewoon rustig gingen trainen. Neen, daar werd iedereen wel even stevig op zijn plaats gezet. En terecht. Maar die zondag kwamen we wel als een team naar buiten.
Zo zag ik pas nog een grote gemiste kans passeren en dan heb ik het eens niet over voetbal. Op een uitvaart zag ik een stevige politieke afvaardiging aanwezig. Supermooi dat ze tijd maakten om er te zijn, chapeau. Maar zou je als schepencollege niet een sterk team-signaal kunnen uitsturen als je samen daar bent en zit en groet? Verdriet kent toch geen kleuren? Dat ze allemaal afzonderlijk een plekje zochten in de zaal is in deze optiek niet erg, maar wel qua uitstraling van de teamgeest een schoonheidsfoutje.
In tijden van meer verdeeldheid dan ooit in deze wereld zijn deze voorbeelden van gemiste eendracht natuurlijk faits divers. Maar sinds een paar jaren hebben wij superleuke buren bij onze kantoren. De mensen van Bond Zonder Naam inspireren me meermaals met hun spreuken op de ramen en op de parking. We verbeteren dus de wereld en we beginnen bij onszelf, bij onze bedrijven en in onze dienstencheque-sector! Ondanks verschillende meningen en visies, dat kan ook niet anders met duizenden collega’s in dienst, proberen we altijd een hecht en respectvol team te vormen!